მსაჯული გავხდი წყეული მუზის,
სულს რეალობა წაეპოტინა,
ჩემს ნაკოწიწებს ეშმაკი უზის,
შორით ხარხარებს გილიოტინა.

ფეხარეული მოიბარბაცებს
და ორკესტრივით განაბნევს ჰანგებს,
მომაპყრობს მტკიცე აზრთა ზარბაზნებს,
ლექსთა სტრიქონებს მზაკვრულად ბადებს.

გრძნობით გამჟღინთავს, მომრთავს რითმებით,
ჩამოიფრქვევა ცრემლი ჯირკვლიდან,
ახალ ეპოქას შევქმნი სიტყვებით
ჩავიდენ იმას, რაც კი მიკვირდა.

დავანთხევ ფურცელს მუზით მონათრევს,
აგიზგიზდება ცეცხლი ალიდან,
მზერით ვაკოცებ, შემდეგ მომართმევს
გილიოტინას ეშმა თავიდან...