ზოგ ცხენს არც უნდა მათრახი
ისე მიგაფრენს მთაშია,
ღრმა ხევებს ისე გაივლის,
ვერ იგრძნობ დრო რა წამშია.

ზოგსაც მათრახის გადაკვრა,
ოდნავი ლაღად უხდება,
შემდეგ მას წიფორ, ბორბალო,
კედლადაც ვერ დაუდგება.

ზოგის ხვედრია მათრახით,
ძალით ცემა და გინება,
ჯიუტი, ფაფარაშლილი,
მუდამ ველური იქნება.

ზოგ ჯიშს კი სისხლის დენამდე,
ვერ შააგონეს მორალი,
რომ პატრონს წიხლი არა ჰკრას,
ეჰ,-
"არ გათეთრდების ყორანი".