ოქრო–ვერცხლიან ბადეს რომ აფენს
ღამე საფარვლად,
ლამპიონები ტბის ნაპირას
ბუჩქებს დამღავენ.
ცბიერ მცენარეთ, წყალში ჩურჩული
გაუმართავთ და
სახელს ამბობენ – მის ქალწულ სახელს –
და ჩემი სული ისე აღტაცდა,
სირცხვილით სხეულს,  გულწასულს დასცემს.



The noon's greygolden meshes make
All night a veil,
The shorelamps in the sleeping lake
Laburnum tendrils trail.
The sly reeds whisper to the night
A name-- her name-
And all my soul is a delight,
A swoon of shame.