მე ყოველღამე მძინავს გულაღმა,
ორი სუნთქვით და ორი შეხებით,
ჩემში რომ ცოცხლობს მასაც უყვარხარ,
იქნებ შენც გიყვარს მია შემთხვევით ?!

ფრთხილად მოძრაობს, თითქოს სხეული
ამდენ დარდს წელში გადაეწყვიტოს,
ვარ წარსულივით გადახეული,
ღმერთო, რამდენჯერ უნდა მეტკინოს ?

გავა დროც, გავა...სადმე შევხვდებით,
შენ გაიკვირვებ : " ამხელა გოგო?"
და მოინდომებ ერთი შეხებით,
ხვალინდელი დღე გამოიგონო.

მაგრამ ვაი რომ იყოს გვიანი,
თვალებში ცეცხლი მიმქრალი იყოს,
ვერ მოგატყუებ "გადამიყვარდი"-ს,
ვერც ამას გეტყვი : "რაც იყო იყო".

უფლის ნაჩუქარ შვილს რაღას ეტყვი,
მე თუნდაც ტანჯვის ბურთები ვყლაპო,
გეტყოდი: სახლში წავიდეთ-მეთქი,
სახლში, სადაც მზე ლურჯ ფარდებს აპობს.

მაგრამ ნახვამდის, პატარას შია,
შენც ალბათ უკვე გეძახის დედა,
მე მეყოლება მზეთვალა მია,
ჩვენს საუფლოში ნუ შემობედავ.

მე ყოველღამე ვწევარ გულაღმა
და ჩვენს ნამცეცა შვილს ვეფერები,
შენ ის არ გიყვარს, მას კი უყვარხარ
თოთო გულით და თოთო ნერვებით.