ნაპირისაკენ ვერეკები ცარიელ ტივებს

ვინძლო ჯებირთან შევამჩნიო ცისფერი ლანდი...

და თუკი არა:

გზას გავუხსნი  სისხლისაგან გაბერილ ვენებს

და მღვრიე მტკვარში გადავკიდებ ხელებს ხასხასას ...

შემოდგომისფერ თმებისაგან ნაქსოვი ბადე

ტივტივებს წყალზე გაწოლილი მთვარის აჟურზე...

აგროვებს ფურცლებს,დარდის ფურცლებს კვლავაც, ისევე...

ყორნისფრთებიდან ბუმბულს აცლის  ღამეს აისი

და ავლებს კონტურს  ხეთა ფერმკრთალ,მოქნილ ტოტებზე...

  მეწამულია როცა აისი,დარდებს დაფურცლულს აწყობს

                                                                ტივზე ცისფერი ლანდი...

  გეძახი ისევ...

  "ღუზა ჩაუშვი ანგელოზო", ღუზა ჩაუშვი

  და ერთხელ კიდევ ამოქაჩე მკლავები წყლიდან,

  რომ ალიონზე,ხელებს დამსკდარს, მზემ დაანათოს...