ღამის ნანგრევებში, ბზარებს შუა სხივის ნატერფალი...
ღელავს ზღვა ყვითელფერნაზავი ბარათებით...
ბევრჯერ ითქვა: "დრო ყველაფერს თავის სახელს არქმევს"
მე კი ვერ დავარქვი არსებობას ვერც რა სახელი...
ღამის ნაკვალევში იცრიცება დილის აკვარელი,
წყალზე მოტივტივე მაშველი რგოლია იმედები...
ჰოდა შევეცდები, ბრიგით შევეჭიდო მსახვრალ ტალღებს,
ჰოდა, ერთხელ კიდევ, კიდევ ერთხელ შევეცდები...
რადგან ღამის ბზარებს სხივის ნატერფალი აელეწა,
რადგან შევერიე ზღვას და გზაც აღარაა უკანდასახევი
ხმადაღდრული ვევედრები პოსეიდონსა და ამფიტრიტეს,
აღარ ჩამიძირონ ყვითელფერნაზავი იმედები!..
ალიონნაღვენთ ცაზე ქრომატიულფერთა გრდაცია...