მე შენ მიყვარხარ! მართლა მიყვარხარ! ისეთი ბანალური გახდა ოცდამეერთე საუკუნეში ეს სიტყვები რომ უკვე ორიგინალურია...
თუმცა ახლა ამას ჩემთვის მნიშვნელობა არააქვს.
მე ყველაფერი ფეხებზე დავიკიდე, მაგრამ ეს სხვანაირი" დაკიდებაა" მე ყველაფერს გავუღიმე... და არა სევდის , არამედ გაღიმების ღიმილით...
შენს პირველ ოფლს ვენაცვალე, რომელიც საფეთქელზე აკვაპარკის დამსვენებელივით ურცხვად ჩამოგიცურდა პირველ პაემანზე როცა დააგვიანე ორმოცდახუთი წუთით...
ჩვენ ორივემ ყველაზე ახლო მეგობრები დავკარგეთ, რადგან ერთად ყოფნისას ორივეს დაგვავიწყდა სხვა ადამიანების არსებობა და როცა მიმოვიხედეთ უკვე მართლაც გამქრალიყვნენ, წავიდნენ ერთი მაგათიც....
მე ხომ საუკეთესოსთან ვიყავი, შენთან!
თუ სხვები გაქრნენ ესე იგი, კიდევ ერთხელ მადლობა ჩემო სიყვარულო!...
-უფალო, გთხოვ არ წამიყვანო სხვა სამოთხეში, თუ კი საერთოდ მიპირებ სამოთხეს. დამტოვე ჩემს იმ თორმეტწლიან მოგონებებში, სადაც ჩემი სიყვარული ღერძი იყო "დაუწრელი სიყვარულის მუსიკისა"...
"დაივიწყეთ ბანკნოტები, იყიდეთ სიყვარულით და გაყიდეთ სიყვარულისთვის"