გული ცრემლების დენას
შეჩვეულია ოხრად.
აღარ ჰკვირობენ წყენას,
დამარხულები ცოცხლად.

ვინც სიყვარულით შეცდა,
არ მივაგებეთ შველა.
საზიზღარი ვარ მეც და...
საზიზღრები ხართ ყველა.

იქ დავილევი, სადაც,
ლექსის სიმწარით ვთვრები.
ბდღვნადაც არ ღირან, ბდღვნადაც,
დიდი ბავშვების მტრები.

არის ადგილები რომელიც მომეწონა +2

ვატყობ, ამ ნაცნობ გზაზე,
გზას აცდენილი მივალ.
                      მე ვამბობთ, გზა არ ვიცოდიო კარგად...:)

                    " შავი წიგნიც" მომეწონა... და" სიყვარულით შემცდარი" ხალხიც...   
                      და საერთოდაც  სიამოვნებით შემოვდივარ აქ...:-*
                     

წავიკითხე. შეუფასებლად.

მსგავსება გალაკტიონის, ოღონდ შინაარსის გარეშე

წარმატებები... შემეშალა დაბლა

ოთახი ცივი, შენ უსმენ ბოჩელს,
საწოლთან ჩუმი ფიქრების რიგი,
ოღონდაც ჩემი წვალება მორჩეს,
მერე კი სადმე ჯანდაბის იქით
წავალ, მანძილებს გავივლი იმდენს,
რამდენსაც ადრე - ქუსლების ცვეთით,
მსურს ახლა ისე უზომოდ წვიმდე,
რომ დასაფიცად არ დაგრჩეს წვეთი
ცრემლის და შენი თითების მომგვან,
ხეებს ქუჩებში გრიგალი ტეხავს,
თითქოს მათ შორის თითები მომყვა
და ქორწილამდე მორჩენას ვეღარ
დაველოდები. მივდივარ, მივდევ
შენ ისევ გცივა, შენ ისევ ბოჩელს
უსმენ და მეც მსურს სინანულს ვწვიმდე,
რომ მეპატიოს და ასე მოვრჩე.
ახლა ამ ლექსშიც მატულობს ღმერთი,
ლექსში, რომელიც მოხვდა ხარიხას,
ანუ იმ ადგილს, ანუ იმ წერტილს,
რომლის გამოღმა სულ სხვა ქალი ხარ
ჩემთვის და ვიხსნი ყოველგვარ ნიღაბს,
ღამეა ცივი, შენ უსმენ ბოჩელს,
წავალ, ჰო წავალ, ჯანდაბის მიღმა,
ოღონდაც ჩემი წვალება მორჩეს.

რა ვიცი კი არა ზუსტად ვიცი არ მომწონს ძაანაც!

ღმერთი იცინის  ცაზე,
ვიღაცა  ტირის...

ravici.... ravici.....

სიმწრისგან ნათქვამი "ლექსის სიმწარით".