მახსოვს ის ტანჯვა, ასე ხანგრძლივი:
კვდებოდა ღამე სარკმელის მიღმა;
მისი დამტყდარი ხელთა ძახილი,
აისის სხივით რომ შეინიღბა.

მთელი ცხოვრება, ამაოდ ვლილი,
მტანჯავდა, მწვავდა და მამცირებდა;
იქ კი, აჩრდილმა, აღმავალ სხივის,
გუმბათებს ნათლით შემოუფრინა.

როგორ გახშირდა სარკმელის მიღმა
ნაბიჯების ხმა, მიმოსვლა ჩქარი;
რუხ გუბეებში,  გზად წრეებს ჰქმნიდა
წვიმის წვეთების დიდი ლაშქარი.

და დილა იყო გრძელი და გრძელი...
მიმძიმდა მე ამ ზეიმის ახსნა;
და ყველაფერი დარჩა უცვლელი,
საგაზაფხულო ცრემლების თავსხმას.





* * * 

Я помню длительные муки:
Ночь догорала за окном;
Ее заломленные руки
Чуть брезжили в луче дневном.

Вся жизнь, ненужно изжитая,
Пытала, унижала, жгла;
А там, как призрак возрастая,
День обозначил купола;

И под окошком участились
Прохожих быстрые шаги;
И в серых лужах расходились
Под каплями дождя круги;

И утро длилось, длилось, длилось...
И праздный тяготил вопрос;
И ничего не разрешилось
Весенним ливнем бурных слез.