-კარზე კაკუნის ხმა გაისმა.ორი კვირაა არავინ გამოჩენილა...ახლა კი თითქოს ბედნიერებაც იგრძნო გულმა...გაოცებული მივვარდი სხელურს.ველოდი ყველაზე თბილ,თაფლისფერ თვალებს.მაგრამ არა...სამწუხაროდ ის ჩემთვის სრულიად უცხო აღმოჩნდა.არა იმიტომ,რომ იმ ადამიანს არ ეკუთვნოდა,რომლის ნახვაც უზომოდ მწყუროდა,არამედ იმიტომ ,რომ მასში ვერ ვიპოვე ჩემი თავი.თითქოს გულში არც ჰქონოდა რაიმე გრძნობა.ხელი მოვკიდე-არაბუნერივად ცივი მეჩვენა...ჩვენი თვალები ისევ შეხვდნენ ერთმანეთს.მისი მზერა საშინლად მტკენდა გულს.ისე ვიდექით ერთმანეთის წინ,როგორც დმნაშავე და ბრალმდებელი და ვერცერთი ვერ ვბედავდით ხმის ამოღებას.არანაირი სიყვარული აღარ არსებობდა.
-ნეტავ სად წავიდა სითბო?სიყვარული?
-მე მოვიპარე-ქარის ზუზუნი ბგერებად ჩამესმოდა ყურში და ჩვენ ორს შორის უდიდეს ლაბირინთს ქმნიდა.
ყველაფერი წარმავალია!..