იზაბელ
ჩააქრე შუქი და ფარდებით დაფარე
ფანჯრები, მინები და ყველა ნაპრალი,
ჩამხუთველ სიჩუმეს გადავცეთ კაბარე
სიბნელე - გრძნობათა არმიის კაპრალი
გახდეს და მომხვიე ეგ თეთრი ხელები
ძვირფასო, ხომ ხედავ დროსავით ვილევი,
დღეს ქარი აიკლებს ჩვენს ქუჩას ხველებით
მინდა, რომ ამ უღვთო შხამიან კბილებით
მაგ სულში ჩაგწვდე და მხეცივით ვიტირო
ცოდვებით დაგილბო უმწიკვლო ღაწვები,
სულ ათი წამიც და უბრალოდ ვიცი, რომ
მოხვალ და ამ სულის მახლობლად დაწვები,
რომელსაც გლეჯენ და კორტნიან შიგნიდან,
სისხლივით ამტკივდი, გახედე... დაღამდა...
ამ სახლში არსებულ სულ ყველა წიგნიდან
გადმოვლენ მხეცები და სარკმელს გადაღმა
იდგება ღმერთი და იტირებს ბავშვივით,
რადგანაც კედლები აგურებს იბნევენ,
საფირმო კერძივით - წყლიანი ფაშვივით
შეგვჭამს და უძიროდ ჩაგვიდნობს სიბნელე
და მაინც! იზაბელ
ჩააქრე შუქი და ფარდებით დაფარე
თვალები, თვალები და მხოლოდ თვალები
მზის უღვთო სხივები ჩვენგან შორს გაყარე
მე წავალ ქალაქში, დროს დავემალები...