როცა სიშორე მიტაცებს ფიქრთა,
როცა ვგრძნობ გულის საშინელ ტკივილს,
მე არასოდეს სხვისთვის არ მითქვამს...
თუმცა ტკივილი ჩემს სულში კივის.

მე რომ ვუღიმი ცხოვრებას მწარედ
პასუხად ისიც მწარედ მიღიმის.
და მე ედგარ პოს "ოცნების მხარედ"
მივიჩნევ ნამდვილ,უნიღბო ღიმილს.

შუქჩრდილთა მკრთალი,ნათელი ფენა
დაედო ირგვლივ თითქმის ყველაფერს.
და ამ ქალაქის ჩამკვდარ ქუჩებში
მე მაინც ვხედავ ჩემთვის ყველაფერს. :)