ნურასდროს მეტყვი რომ ოცნებები ხდება რომ ყველაფერი კარგად იქნება,ნუ დამარწმუნებ რომ მე ოდესღაცც გიპოვე და რომ ჩვენ არა და მე ვართ...ნუღარ მეტვი რომ ღიმილი ყველაზე მეტად მიხდება,მითხარი რომ სევდა და ნაცრისფერი სახე უფრო მალამაზებს რადგან ხშირად გამოვიყურები ,,ლამაზად"...ნურასდროს გამახსენებ ,,ჩვენს დღეებს" და ნუ იტყვი რომ რამეს ნანობ...რომ სხვანაირად არ შეგეძლო და შენ მე გიყვარდი ის სითბო კი სადღაც შენში დაილექა და რომ ოდესმემხურვალე გულით მინატრებ...ნურასდროს მეტყვი რომ სხვა ქალი გახდა შენი შვილების დედა რომ მის მუცელსი თქვენი პატარაა,დიდ სახლში ცხოვრობთ უამრავი შვილი გყავთ და დილით პატარების ტიტინი გაღვიძებთ...ნუ მეტყვი რომ ოცნებები გამიყიდე და რომ შენს სამოთხეში ჩემი თმის სურნელი მაინც დაგყვება,შენში კი ის ბავშვია ასკინკილით რომ დადის ქალაქის ქუჩებში...ნუ მეტყვი რომ იმ ქუჩებში სეირნობდით იმ სკამზე ისხედით და გაბუტულები ერთმანეთისკენ ზურგშექცევით იჯექით,ხან კი მის წინ ჩამუხლული იყავი უხსნოდი ტუ როგორ გყვარდა...ნუ მეტყვი რომ ერთ სევდიან ღამეს გაგახსენდება გოგონა შენფერი თვალებით,გრძელი გაწეწილი თმით,ბედნიერი სახით რომელიც ბავშვურად შემოგცქერის ხელი აქ ჩაკიდებული შენ კი ეს ხელი მაგრად არ ჩასჭიდე და ახლა ვერ ხვდები რატომ მოექეცი ასე...რატომ აცხოვრე მის მოპარულ ოცნებებში სხვა...არა! აღარასდროს აღარ მითხრა რომ გიყვარდი,არასდროს იტყვი რომ ნატრობ იმ გრძნობის ნაფლეთ სითბოს ღომელსაც მე,შენფერთვალება გოგო გჩუქნიდი,აღარ შემახსენო რომ მე სულელი ვარ წლები ვერაფერს მშველიან და ვერ ვიზრდები ვერ ვსწავლობ ცხოვრებისგან ვერაფერს...არასდროს მითხრა რომ შენს Bიწუნას შენფერი თმა გამოყვა რომ სიცილი მასაც ისე უხდება როგორც შენ და რომ დედამისი ბედნიერი სახით გიყურებთ როცა ერთად ხართ...არა არაფერი სულ არაფერი აღარ მითხრა აღარ მომიგონო და აღარ გამახსენო რომ ოდესღაც მე შენ დაგიფიცე:-დამიფიცე რა-შენ თავს ვფცავარ...სული ოდნავ ჩაჩუმდა ძლივს შევძელი გულს დაეჯერებინა რომ ოცნება გამიყიდეს,სიყვარულით გაჟღენთილი უჯრედები კი ძლივს მივაძინე..ჩუუ...არ გააღვიძო