იწყება მარტი,
როგორც მოცარტი
და არ მთავრდება,
როგორც არასდროს
არ დაწყებული
ორომტრიალი
და გრადაცია.

მაგრამ მე სულ სხვა,
მსურს ვთქვა ფერებად,
მახსოვს წარსული,-
ფოთლების ცვენა,-
რომ გაზაფხული
გავს შემოდგომას,-
რომ მენატრება...

და მენატრები,
ახლა უზომოდ.
ახლა, უზომოდ
მომინდა ფრენა.
მე მინდა ფრენა.
მე მინდა ფრენა
სასოწარკვეთით.

ხანდახან მარტო,
როგორც სტოკატო,
ჩერდება წვიმა
და შენი სუნთქვა,
მე მესმის გზების,
მთების, კედლების,
ოცი წლის უკან.