ქუჩაში მაღალი კაცი მოდის, არა ძალიან მაღალი.. გამხდარი, ოდნავ მხრებში მოხრილი და მოკრძალებული გამომეტყველებით. მოდის, დაფიქრებული..
                                                                                * * * 
    პირველად ტაძარში დავინახე. უბრალოდ გავიხედე, თვალი მოვკარი და გამოვიხედე. ისევ გავიხედე...
    იდგა წელში გამართული, ამაყად , მაგრამ თავმდაბლურად, აი დიდი ადამიანების წინაშე როგორც ვდგავართ ხოლმე, ისე იდგა უფლის წინაშე. მუქი ცისფერი, ღრმა თვალები გუმბათისკენ ჰქონდა მიპყრობილი და ბაგეებს ოდნავ შესამჩნევად ამოძრავებდა... ჩემი მზერა იგრძნო. თვალები დაბლა დახარა და შემომხედა ისეთი მშვიდი სახით, ჟრუანტელმა დამიარა.
      წირვის ბოლოს მივედი და ფეხებთან ავეტუზე, თითქოს ის კი არა სულ სხვა რაღაც მაინტერესებდა. მიხვდა... მიხვდა, რადგან მხარზე ხელი დამადო და „ნეტავ თქვენაირი ხმა მქონდესო“-მითხრა. (მგალობელი ვარ ტაძარში)... შემრცხვა... ცხოვრებაში პირველად შემრხცვა იმის , რომ ვარსებობ. მაგრამ პირველი ნაბიჯი უკვე გადადგმული მქონდა და უკან აღარ დავიხიე.
- მხატვარი იქნებით !
    ჩაეღიმა...
- საინეტერესოა რატომ?!
- თვალებზე გეტყობათ..
- თვალებზე?! - აშკარად დაიბნა.
- იცით, მე ექსპერიმენტი ჩავატარე და დავადგინე , რომ მხატვრების 90%-ს ცისფერი და ჭკვიანი თვალები აქვთ.. როგორც თქვენ..
  პაუზა ჩამოვარდა.. შეწითლდა.
- მუსიკოსებზე რას იტყვით?
- მუსიკოსს, მუსიკის მოსმენის ან ლაპარაკის დრო  თუ შეატყობ რამეს.
  მივხვდი ამ ფრაზამ ჩამჭრა.. აშკარად გიჟად ჩამთვალა...
- კი, ლაპარაკის დროს - გამოსწორება ვცადე - აი, მაგალითად თქვენ. ძალიან მელოდიური ხმა გაქვთ, სიტყვებს აგრძელებთ, რომ ბგერები არ დაგეკარგოთ და თან ძალიან ლამაზად წარმოსთქვამთ. თითქოს ღიღინებთ.
- ვგავარ მუსიკოსს? - უცნაურად შემომხედა
- ჩემი ნება რომ იყოს , მხატვრად მოგნათლავდით, მაგრამ როგორც ჩანს მუსიკა უფრო გაქვთ, სულში..
- რაო კიდევ როგორ ვხვდებიო? - თემა შეცვალა
- ხო, აი, მაგალითად უყურებ ადამიანს, რომელიც უსმენს მუსიკას. ჩვეულებრივი, არამუსიკოსი ადამიანი მხრებს ააყოლებს, შეეცდება საკუთარი კარგი თუ ცუდი ხმით გადაფაროს მომღერლის ნამღერი, შეიძლება ცეკვაც დაიწყოს და საერთოდ მუსიკის მოსმენის მაგივრად ერთობა.
  მივხვდი სუნთქვა შეეკრა და მკითხა :
- მუსიკოსი?
- მუსიკოსი, მუსიკას არასდროს უსმენს.. მუსიკოსები მუსიკას გრძნობენ, გრძნობენ სულით, გულით, მთელი..
- შენ როგორ ატყობ რომ გრძნობენ? - გამაწყვეტინა
- სახეზე.. ნეტავ განახათ რამხელა ტკივილს განიცდიან, მუსიკასთან ერთად იღიმიან, ემანჭებათ სახე, სუნთქვა ეკვრით, ეშვებიან, ცახცახებენ, ტირიან, იციანიან...
  გაიღიმა...
  მივხვდი, რომ ჩემს წინ ნამდვილი მუსიკოსი იდგა...
                                                                        * * * 
...მოდის დაფიქრებული.. ლურჯი თვალებით იყურება მხოლოდ პირდაპირ... ჰორიზონტზე. სახე წამდაუწუმ ეცვლება...
    და მივხვდი, რომ მსოფლიოში ყველაზე კეთილ და თბილ მუსიკას, ბუნებას უსმენდა ჩემი ნაცნობი მუსიკოსი..