საით მიდიხარ,
ფეხქვეშ მიწა სკდება ვაშლივით
და ორთქლი ასდით
პირდაღებულ მრუმე ნაპრალებს,
ბორგავს ლირიკა -
უნაზესი და ოაზისი.
საით მიდიხარ, ამ ნგრევაში
საით მიდიხარ...
სად ჩაგაცმევენ ოქროს ქალამნებს!

ფეთქვა ძარღვების -
სისხლში ლექსის ფიცხი კივილი
და მაგიდაზე თავმოკლული
ლურჯი ფრინველი...
ტყდება მირაჟი -
ასხლეტილი ბაგეს ღიმილი.
საით მიდიხარ ამ ნგრევაში
ხელში კელაპტრით,
როცა ძაღლები შეჰყმუიან
მთვარეს და რითმებს.

საით მიდიხარ,
შემოგადნა სამოსი თოვლის
და გაზაფხული, დასეტყვილი,
მოდის ლანდებად.
ბორგავს ლირიკა -
უნაზესი და ოაზისი,
ბორგავს ლირიკა -
დამსხვრეული ბროლის ყვავილი...

საით მიდიხარ!