შავ აბრეშუმებზე, სპილენძის ღილებზე, რკინის ჯვრებზე და ფოლადის მანქანებზე როცა პირველად გავყიდე საკუთარი თავი, მთელი ამ ომის დამღებით და მწველი ზიზღით (თანაც საკმაო სიძულვილით) იყო გაჟღენთილი პარიზის ქუჩები. ”ოცი მარკა” - გავძახე - ”ოცი მარკა” ეს იყო 1943 წელი და პიაფი კარგად მღეროდა.
დაო, თქვენ თუ იცით რა არის ეს: როცა კაცი გყავს სხეულს შიგნით, რომლის შეყვარებასაც ვერასოდეს შეძლებ?
ეს იყო ადრე, როცა მომხიბვლელი, შავ აბრეშუმიანი, სპილენძის ღილებიანი, რკინის ჯვრებიანი და ფოლადის მანქანიანი პატარა ნაცისტი ჩემს იატაკზე იყო გაწოლილი და დედაჩემი და ჩემი და, შიმშილით იხოცებოდნენ. ჩემი ღირსება, საშემოსავლო გადასახადად არასდროს მომჩვენებია მანამდე. მან შვილთან ერთად, სნეულებაც დამიტოვა. ეს იყო 1944 წელი და პიაფი, აღმაფრენას განიცდიდა.
-ექიმო, შეგიძლიათ მითხრათ... -თქვენი ყწლულების შესახებ? დიახ, აგერ, ქვედა კიდურზე და მთელი გვერდის გასწვრივ, ვიდრე ზემომდე, მთელი სხეული დამწვარი გაქვთ. - თქვენც გრძნობთ ამას?
შემდეგ კი, გერმანელები წავიდნენ და მეკავშირეები მოვიდნენ შავი აბრეშუმებით, სპილენძის ღილებით, რკინის ჯვრებით და ფოლადის მანქანებით. ამ დეკორაციამ მოიცვა, შეავსო და გადაეფარა საფრანგეთის ჰორიზონტს. მეკავშირეებიც იმათთანირები გამოდგნენ; ”3 დოლარი” - გავძახე - ”3 დოლარი” ეს იყო 1945 წელი და პიაფი დაქანცული იყო,
პარიზი კი მკვდარი.
ჟაკ, ჩემო ძვირფასო, ეს ჩვენი დრო იყო: გაბოლილი კაბარეები, მოცეკვავე შადრევნები, საუკეთესო ღვინო, ზურგზე მოკიდებული შენი შაშხანით რომ შეგეძლო დილის სიზმრები გაგეფანტა და თან გაგეყოლებინა მთელი ჩემი წუხილი თუ იარა. შენ მაინც წამიყვანე, მაგრამ მე მაინც მახსოვს: შავი აბრეშუმები, სპილენძის ღილები, რკინის ჯვრები და ფოლადის მანქანები. შემდეგ:
არაფერი.
”ბატონი ბოერსენი - გვერდით ჩავუარე.”
ის დაღვრემილია, ომის მომასწავებლად.
When I first sold myself there were black cottons, brass buttons, iron crosses, steel machines All the marks of war All that searing heat With all that pretty malice Spilling Paris in the street ‘Twenty marks’ I called ‘Twenty marks’ That was 1943 And Piaf was doing well
Nurse, do you know what it is like: To have a man inside of you that you could never love?
There was, once upon a time, a pretty little Nazi black cottons, brass buttons, iron crosses, steel machines Lying on my floor And Maman was starving, and my sister, too Dignity wasn’t half the tax it seemed before He gave me a baby, and a disease, That was 1944: Piaf was quite successful, then
Doctor, can you fathom: Having sores all over you? Yes, down there, and all up and down your thighs, your body burns. Can you feel that?
Then, the Germans left, and the Allies came, all black cottons, brass buttons, iron crosses, steel machines All of that decor Fleeing, running out On the French horizon Retreat The Allies were the same ‘Three dollars’ I called ‘Three dollars’ That was 1945: Piaf was languishing Paris had died
Jacques, my dear: Those were our times smoky cabarets, sculptured croons, fine wines your rifle on your back could wind my morning with worry and with my scourges, you took me all the same but what I remember is: black cottons, brass buttons, iron crosses, steel machines then:
