ხვალ კი, ხვალემ იდარდოს,
(დარდი მისდევს დარდს).
გამოგონილ სიხარულს
უსასობა კლავს.

ჯერ სიზმრებში ნებივრობს,
ჯერ კარგად გრძნობს თავს.


)))))) ჩემზეა ))))))

ერთხელ მე და ჩემი ძმა შეფთი მფრინავი, მოვდიოდით ბომბეიში.

დავინახეთ, ბაზრის მოედანზე ერთი შავი კაცი გაეგდოთ მიწაზე და ქვებით ქოლავდნენ.

მე და შეფთი მიჩვეულები ვიყავით უკვე ასეთ სანახაობებს და ისიც ვიცოდით არ უნდა ჩავრეულიყავით.

ისე და უბრალოდ ვიკითხეთ, რატომ სჯიან ამ კაცს–თქო.

რა აღმოჩნდა იცი?

ურაკპარაკზე შედისო, რაღაც თავის ნაწერს დადებსო, ვისაც არ მოეწონება –იმათ შეურააცხყოფებს აყენებს, იმათ დღიურში ისეთ რამეებს წერს– თვითონ უნდა შერცხვეს თავისი თავის, მარა არა ცხვენიაო.–ბოლოს ძელზე გასვეს, ისე რომ ძელმა შშშიიიგ მუცელში გაიარა.


მინდოდა გადაგვერჩინა, მაგრამ დავაგვიანეთ.



გუგა, არაკებს და ჩემი ცხოვრების უმნიშვნოლევანეს მომენტებს იმიტომ ვყვები, რომ გამგებმა გასაგები ხალისით გაიგოს.

თორემ, დავწერდი პირდაპირ სხვებივით – არ ვარგა–თქო. რავა, დამაძალებდი მოწონებას თუ?

ერთხელ, მე და სულთან ახმედ პირველის ქვრივი  სულთანშა, უკანასკნელი დიდი ვაალიდაჰი- მაჰპეიკერი -ვსხედვართ სასახლეში და ველოდებით მაგის მსახურებს- ამბავი უნდა მოეტანათ მისი შვილიშვილის ტახტიდან ცამოგდების თაობაზე.


უიი, რასაც მაშინ მაგი ღელავდა. ერთი სული ჰქონდა თავიდან მოესორებინა ის საწყალი ბავშვი.

ვიჯექი მე და ჩილიმს ვაბოლებდი. ვეკითხები უცებ.

-რა იყო,დიდო ვაალიდაჰ, ჩვენო ძვირფასო მაჰპეიკერ -შვილიშვილი ასე რამ მოგაძულებინა-მეთქი.

და იცით რა მიპასუხა?

ამბავი მომივიდაო, ისეთი რამ დაუწერია - სიგიჟის ზღვარს ვარ მისული, მაგას აწი ჩემი სიმწრით მოძლიერებული სასულთნო როგორ ვანდოვო.

ამოიღო ქაღალდის ნაგლეჯი და მაწვდის.

წავიკითხე. ეს ლექსი ეწერა.

რაღა უნდა მეთქვა?! მართალი იყო ქალი.

გამოგონილი სიხარული...
"დასდევს დარდი ლეკვივით,
ლოკავს გულის გულს"
მაინც გამოღვიძება ჯობია!