როცა ოთახში ჯერ კიდევ თბილა,
როცა დაღლილი თებერვლის დილა,
ზამთრის სუსხისგან გათოშილი
თეთრი თითებით ქარგავს ალიონს.
როცა ქუჩაში ნელ - ნელა , მაგრამ საქმიანად
მატულობენ ნაფეხურები,
და გამჭირვალე თეთრი ღრუბელი თოვას აპირებს,
წაბლის ტოტიდან არეკლილი მზის სხივი რომ
უცებ სახეში შემოგანათებს
და თითქოს ახლა დაიბადე
-ბავშვივით რომ გაგეღიმება,
როცა ისედაც გათელილ ქუჩას,
შენს ნაფეხურებს  მიუმატებ,
უმიზნოს და უმისამართოს.
თუ მარჯვნივ წახვალ ცხენს დაკარგავ,
მარცხნივ- ხმალს,
წინ ? წინ იარე რამდენიც გინდა,
ვიდრე, ერთხელაც,
მასაც, შენსავით უმიზნოს და მაინც დამაშვრალს,
ისევ შენს თავს ღ წააწყდები.