უკვე დავბერდი,
ყრმობისდროინდელ მოგონებებს , ნისლებში ვფანტავ და მენატრები,
როგორც ჩემი თბილი დღეების დაღლილი მოწმე,
ცხოვრების ბოლოს , ვერგამხელილ ცოდვასავით რომ შემოგინახე,
მისი წყალობით მოსვენება რომ არ მეღირსა.
და ახლა, საზღვარს მიტანებული,
რომლის მიღმაც ვეღარ წაგიყვან,
ჩემი მღვრიე ცნობიერების ღია ფანჯრიდან ,
შორს მიმავალ ნისლებში გფანტავ,
როგორც საკენკს ჭრელ ჩიტებისთვის.
უამრავი ზამთარი რომ გამოიარეს.