დაწყევლოს ეშმაკმა ეგ შენი პარიზი,
როგორ ხარ? (ვიცი, რომ "მშვენივრად" - მპასუხობ)
თუ მკითხავ გეტყვი, რომ: ხან ასე, ხან ისე
მზის სხივით დეკემბერს რევანში ავუღეთ ...

გუშინაც მესიზმრა აი, ის კაბარე
სადაც შენ სიმღერებს ასრულებ Jacqueline!
ჩვეულად ავხედე ზეცას და - აბა რა
მეჩვენა 18%-ით ნაკლები -

შანსი, რომ ოდესმე ამ ღამეს, ამ მთვარეს
შენც ნახავ (ჩემს გვერდით) ძველ, მეგრულ ოდაში.
რამდენი გვირილა მიიღე - დათვალე
ამ ღამით, კაბარეს სცენაზე. ჰოდა, შენ

გიტაცებს ლიონი, ოსერი, მარსელი
(იქვე გაქვს უბადლო მომღერლის წოდება)
აქ, ჩემთან ქუჩებს რომ წვეთები ასველებს -
ოდაშიც ჩამომდის - არ მოგეწონება ...

უბრალოდ ბაღი აქვს (უბრალო) მამაჩემს
გულაბი, ბალი და მსხვილ-მსხვილი ალუჩა
მოსავალს ბეჭებშიმოხრილი დარაჯობს
და მერე ისვენებს, ძაღლმაც თუ იყუჩა

ვსაუბრობთ. თუმცა კი ვერაფრით ვუთხარი
ფრენკს ასე რომ ვძულვარ (ტულუზელ მამაშენს)
თორემ, გეფიცები დაჯდება მწუხარედ
და წამში თვალიდან დიდ, წყვილ ცრემლს გააჩენს ...

და ასე რომ მივყვეთ საერთოდ საერთო
იმდენად არ გვაქვს, რომ ... Jacqueline, შენც იცი.
ტკივილის ეიფელს ვიშენებ (გავერთე)
იმედი დამრჩება სულ სამი ნამცეცი ...

ქალაქში ბნელდება, ამბობ - შენც იქ ქრები
მომწერ: "სამოთხეა საღამოს პარიზი"
აქ: კოღო, სინესტე, მსუქანი ფიქრები
გტანჯავს - გიხარია, მაგრამ შენ რა იცი ...

არ მინდა დავეცე - ხასიათს ვუმტყუნო
(ღამე კი სულ მალე აქ რიჟრაჟს გააჩენს)
ჩამოვალ პარიზში ჩოხით და უთუოდ
მე შენს თავს მოვტაცებ ფრაკიან მამაშენს ...