როს გავიყარეთ და ჩვენ დავშორდით
სიჩუმეში და დაღვრილ ცრემლებში,
გატეხილ გულებს შუაზე ვყოფდით
რამოდენიმე არეულ წელში,
ცივი სიფითრე გადევს ღაწვევბზე,
შენი ამბორიც ცივია უფრო;
ახდა ის, რასაც გვიმკითხავებდნენ
და ამ საათმა სევდას მოუხმო.

და ალიონზე ნადები ცვარი
ჩემს შუბლსაც ფარავს - ცივი სისოვლე -
ვით გაფრთხილების რამე ნიშანი,
რა გრძნობაც ახლა გულს ჩავიყოლე.
გატეხილი გაქვს, რაც რამ იფიცე,
როგორც სინათლე შენი დიდების:
შენს ხსენებაზე კი, ვრკთები მყისვე
და ვიზიარებ სირცხვილსაც ჩემს წილს.

იმათ, ჩემამდე გარქვეს სახელი,
ზარად რაც ესმით ჩემს ყურთასმენას,
და მთელს სხეულზე რბის ჟრუანტელი -
რატომ გყვარობდი ასეთ არსებას?
მათაც იციან, რომ არ გიცნობდი,
როგორ მჯეროდა - გიცნობდი თითქოს: -
რასაც მცირე ხანს ვინანებ როდი,
ღრმა სინანული ამოთქმას ითხოვს.

ერთმანეთს შევხვდით ჩვენ საიდუმლოდ -
მე კი ვგლოვობდი მდუმარედ, ჩუმად,
რასაც შენ ასე გულმავიწყულობ,
სულიც როგორღაც შემოგეტყუა.
როცა შეგხვდები კვლავაც ოდესმე,
მრავალი წლების უგრძელეს გზაზე,
რა დაგიძახო, რად გიწოდებდე? -
მდუმარე ხმით და ცრემლებით სავსემ.





When we two parted
In silence and tears,
Half broken-hearted,
To sever for years,
Pale grew thy cheek and cold,
Colder thy kiss;
Truly that hour foretold
Sorrow to this.

The dew of the morning
Sank chill on my brow—
It felt like the warning
Of what I feel now.
Thy vows are all broken,
And light is thy fame:
I hear thy name spoken,
And share in its shame.

They name thee before me,
A knell to mine ear;
A shudder comes o’er me—
Why wert thou so dear?
They know not I knew thee,
Who knew thee too well:—
Long, long shall I rue thee
Too deeply to tell.

In secret we met—
In silence I grieve
That thy heart could forget,
Thy spirit deceive.
If I should meet thee
After long years,
How should I greet thee?—
With silence and tears.