თბილისი.
საღამო.
რესტორანი - „მეტეხის ჩრდილი“
ამინდი, როგორ ვთქვა? ხასიათს უხდება ძალიან
არც ისე კარგი და პრინციპში ცუდსაც, რომ ვერ იტყვი.
და შენი თვალები სახელად - „იქნება გამიშვა“.

შენ ჩემს წინ ზიხარ და ჩვენ ისევ სიჩუმეს ვებრძვით
არამგონია, ახლა სიტყვებს აზრიც დაერთოს
ორიოდ მტკაველ ჰაერს იქით, შენი ტუჩები...
ერთმანეთისთის ვარსებობთ და უერთმანეთოდ.

შენს უკან (მართლა ლამაზია) თბილისის ხედი
და მე ის მიყვარს, მაგრამ ახლა ნიშნავს - არაფერს,
რადგან სამყარო მაგ მხრებს იქით, არის სულერთი
ჩემთვის და აზრი აღარაა აქვს უკვე დანარჩენს

რადგანაც ვუსმენ, შენს სუნთქვას და ისე მაგიჟებს,
რომ მაჯის პულსი, ვეღარ უძლებს გულის შეტევას.
მე (როგორც წესი) არასოდეს ვსაზღვრავ ნაბიჯებს,
ახლა კი მიკვირს, (ჩემი თავის)-კოცნას ვერ ვბედავ.

ვერ ვბედავ, რადგან ყველაფერი დამთავრდა - ვფიქრობ.
ახლა ჩვენ შორის ამინდსაც კი, სხვაგვარად ცივა.
წასვლა გინდა და ამ სურვილის გრცხვენია თითქოს,
მაგრამ მე ვხვდები, ვხვდები, ჰოდა - ძალიან მტკივა.

თუმცა „ნუ წახვალ“ მაინც არ ღირს, ამის თქმა, ალბათ
ნერწყვი ჩავყლაპე, ისე თითქოს ჩავყლაპე სევდა
და არც კი მახსოვს როგორ, მაგრამ მომენტი დადგა,
სახლში გაცილებ, მდუმარედ და უკანასკნელად.

...........................................................................

ძნელია, როცა ის ღიმილი გგონია ღმერთი,
რომლის მიზეზი (უყურებ და) უბრალოდ არ აქვს
ძნელია, როცა ვერ აზროვნებ და მაინც ხვდები
ორიოდ მტკაველ ჰაერს იქით, სამყაროს კარგავ.