აქ თითი წამი თითო სტროფია,
სულისგულში რომ ამოკაწრულა,
სანამ დამეწყო ლექსოფობია,
გემშვიდობებით! განდობთ ფარულად,

რაღაც უზომო სიცარიელეს
ვგრძნობ და ვხვდები, რომ გზა არ მქონია
სხვა... უნდა მოვრჩე ფუჭად ბორიალს,
გაზაფზულს თავი უნდა გავართვა.

სუნთქვადახშული დგანან დღეები,
კაპილარები მძივივით გაწყდა,
რამდენი ცოდვა მისატევები,
რამდენი ღვინო უპუროდ დამრჩა.

აქ თითო წამი თითო სტროფია,
თითებს ოფლიანს მელნით ვახამებ,
მოთმინებანი აღარ მყოფნიან,
ძილის ნამცეციც წამგლიჯა ღამემ.

თმებზე მადნება მელანქოლია,
მზერადამშრალი სადღაც წავალ და,
სანამ დამეწყო ლექსოფობია,
ფურცელს კალამი უნდა წავართვა...