თავდახრილი ვდგავარ, საკუთარი თავის წინაშე როგორც საკუთარი ხელით დამარხულ ერთადერთი ბავშვობის მეგობრის საფლავთან და ვგრძნობ, რომ არარაობაა უფრო ჩემი სუნთქვა ვიდრე სხვა რაიმე, უფრო მნიშვნელოვანი თუნდაც განცდა ყველაფერ მომხდარისა, წინა თვეებში თუ წლებში.
აკაკუნებენ ყურში გამუდმებით, თითქოს "დრამის" მუსიკოსები მესხდნენ შიგნით და ყოველ დღე საათობით რეპეტიციობდნენ ერთი და იმავეს გამუდმებით.
ჩემი ბავშვობის მეგობარი კი ფეთქავს თითებში, როგორც იმ ღამით მისი გული ფეთქავდა, ისეთი თბილი, ისეთი სავსე. ახლა მარტო ვართ მე და ღმერთი,
ვდგავარ თავდახრილი  შეწყვეტილი სუნთქვივით და ვცდილობ საკუთარი ხელით, რომელიც ჩემი მეგობრის ფეტქვით არის სავსე თავი დავიხრჩო..
რატომ? იმიტომ , რომ იმ ღამით მე უნდა მოვმკვდარიყავი და ის გადამეფარა..