,, სული შემიბერე, ღმერთო,
გულზე… საქართველო მეწვის.“
                            /თეა თაბაგარი/

ოცი წელია მონატრებას ვსვამ ხარბად
მთვარეს გადატყდა უკანასკნელი ნეკნი,
ძალით მოგტეხეს, უფრო გაგყიდეს (ალბათ),
სახეზე მაყრის კვლავ უშენობის აკნე.

უფალსაც მგონი დავავიწყდიო, ვთქვი და
ვინაწილებდი ტკივილს  ღვთისმშობლის შვილის,
ხელი მომხვიე, ხელი სულ ერთი ციდა
და სატყუარა გადავუსროლოთ თბილისს,

ქალაქს, რომელსაც სიზმრების სჯერა ისევ
და სურვილები ხიდზე ეპნევა ბეწვის,
ირგვლივ ქუჩები ნიღბებითაა სავსე,
სული დამბერე, გულში სოხუმი მეწვის.