-რად  დამდევ,რა დაგიშავე,
რას მემართლები მურია?
ათასჯერ ჩუმი მოპარვით
გადამიქანე გულია.

რაც თავი მახსოვს არასდროს
მიკადრებია ცუდია,
შენ ყველა გიყვარს,ჩემს მიმართ,
გახრჩობს ბოღმა და შურია.

თუ ვაჟკაცი ხარ,მითხარი,
რად გინდა  ჩემი მტრობაო?
ვცადოთ და იქნება  შევძლოთ
მეგობრობა და ძმობაო.

-იფ ,ერთი ამას შეხედეთ,
ვაჟკაცობას რომ მიწუნებს,
თან დიდი ბრძენი კაცივით
ზემოდანაც რომ მიყურებს.

ვინ გითხრა,შენი მტრობა მჭირს,
ან მახრჩობს ბოღმა,შურია?
უბრალოდ უმადური ხარ,
შენი მიბეგვა მწყურია.

მთელი დღე მზეზე კოტრიალს
და სეირნობას უნდები.
ჭამ,მაინც-მშია,მშიაო
გამომიჭედე ყურები.

სიცივე შენ არ გაწუხებს,
ბუხართან  კრუტუნ - ნებივრობ,
სუფთა და თბილ ოთახებში
კუდაბზეკილი სეირნობ.

ვითომ ისიც კი არ გახსოვს.
რაც შენი მოდგმის ვალია.
თაგვები რომ მოგვიმრავლდნენ,
იქნება ჩემი ბრალია?

ვიმეგობროთო, ვიძმოთო,
არა,ეს როგორ მაკადრე?
მთელი ცხოვრება კრუტუნში,
თვალთმაქცობაში ატარე.

კაცი არ ვიყო,დამაცა,
შენ ჭკუა თუ არ გასწავლო.
ამოგინაყო ცხვირ-პირი
და მერე მართლა გაჩხავლო.