მე მაკრიტიკებს საქართველო,
იმის გამო რომ ვერასოდეს დავწერე მასზე.
მე მაკრიტიკებს ჩემი სხეული ყოველი დილით,
როცა უბრალოდ სარკესთან ვდგავარ
და არ ვივარცხნი.
მე მაკრიტიკებს ჩემი ენა ლოცვისას,
როცა მეშლება სიტყვა და გულს ვერ ვუდებ.
მე მაკრიტიკებს ჩემი სახლი,
როდესაც მთელ დღეს ვუთმობ, მძინვს,
ფანჯრებს არ ვაღებ და ჩემი ფილტვებიდან
გაჟონილი სიზმრებით სუნთქავს.
მე მაკრიტიკებს  ქმარი,
რომელსაც ჩემი მუცელივით ეშლება ნერვები
ყოველ სამ თვეში ერთხელ და ტირის.
მე მაკრიტიკებს ჩემი ქუჩა,
რომელსაც მხოლოდ
კოკა-კოლის ცარიელ ბოთლებს ვუტოვებ ავტოგრაფად.
მე მაკრიტიკებს ჩემი ღმერთი,
რომელსაც ჩემივე მოძღვარმა უთხრა რომ
აღსარებას არ ვაბარებ.
მე მაკრიტიკებს ჩემი ცრემლი,
რომელსაც აღარ შერჩა მარილი,
იმის გამო  საჭმელს რომ არ კლებოდა...
არადა უბრალოდ შესაძლებელი იყო-
დავმდგარიყავი სარკესთან,
დამევარცხნა თმა,
მელოცა უშეცდომოდ,
არასოდეს ჩამძინებოდა,
გამეჩინა ტყუპები,
დამეგვა ქუჩა,
ჩამებარებინა აღსარება,
და ეგ თუ არა-
საქართველოზე მაინც დამეწერა,
რათა ჩემივე ლექსს მაინც არ გავეკრიტიკებინე.