როცა სათქმელიც არაფერია;
როცა გატკეპნილ-განათელია
მიყრილ სიტყვათა ცივი გვამები,
- სიჩუმეს ვერწყმი და ვემგვანები:

სიცარიელე გაშლის სარეცელს,
იქ, სადაც სივრცე თვალებს აცეცებს,
ჟღერს მისტიური ეპილოგია:
სადაც დუმილი - ყველა სტროფია.

და თითქოს ვერსად ვეღარ ვეტევი
(სიჩუმეს შთანთქავს სხივთა სვეტები):
არ გამომხატავს არცერთი სიტყვა,
თუ რამ ოდესმე ამქვეყნად ითქვა.