მანქანას ვეძახით მეხსიერების,
- წარმოსახვების ნესტი გვჟღენთს როცა.
ტვინში სურათებს ახლავს ფერები:
გასამჟღავნებლად გვიხმობს და ფურცლავს
ყალბი ფერებით წყალში შობილებს
და მჟღავნდებიან ასე მარტივად, -
ძვირფასი ფარჩა თითქოს მოჰფინეს,
მზაკვრულებიც კი არ გვანან ტირანს,
შიშებმაც თავი სხვა ფრად აღბეჭდეს.
იქნებ სამოსით (მათ რომ აქვთ ღია),
ეჭიდებიან მეტყველ ფრაგმენტებს
და სიზმრად გვდევნის ეს ნოსტალგია.
იქნებ სიზმრები ჩვენი დაიმსხვრა,
სწორედ თავიანთ წონის საწყისში:
თავს ზემოთ ვაშლთა ყვავილობისას.
წითურ-გამხდარი ორი ძაღლიც კი,
რომ აღარ წყალობთ ხეიბარ ხეებს,
იმარხებიან ბუნდოვან ჩრდილში -
ყვავილთა ფეთქვით ოდნავ ნამხნევებ
და შავ ფოთლების ტოტთა ნავარცხნში,
გამჯდარი სუნით წელთა ნეშთებში.
ბავშვობა, ტრფობა პირველი - მარცხი --
სახელების თქმა მათი რომ შეგვშლის
და აგვატკიებს ჯანსაღ კბილსაც კი,
ვით უარყოფა დაღვრილი ცრემლის.
რა უნდა მოხდეს ნეტავი ახლა?
ნუთუ ეს მცირე დასაფლავება
წარსულ სიცოცხლეს ზეიმად ახლავს,
- ვით ეგზოტიკა რელიეფდება -
სანთლები მათი და საწვიმრები,
მგონი მისცემენ შეღწევის ნებას
მძინართა ქვეყნის უცხო სიზმრებში
რათა ეწიონ პატივს და შვებას,
ფერთა სრულყოფილ გამას და ფორმებს,
განვლილ ცხოვრებებს მათ კუბოებში.
გემშვიდობებით, - ვტოვებ სამყოფელს:
ამ უცოდველი, ჩემი სიურპიზით,
მეც მომაკვდავის მაცვია ფორმა,
ჰოდა მშვიდობით ვარდნილო ბავშვო,
ჩემს წინ ვარდნილო წყლის ნელ მორევში,
ჩემში გაზრდილი სიკვდილი მახრჩობს,
ამ თოვლ-ყინულში, მწვან-სიშავეში
რწმენის კუნთები მიზიდავს ახლოს.
ბავშვთა სულები (ალბათ საწყისში),
ცხოველთა სულის მსგავსია მგონი,
თუმცაღა ზრდასრულ ადამიანში,
აღარ არსებობს ბავშვის პირწონი
სადაც სიბნელემ ნახა საფარი.
ვაშლები ყრიან ყვავილთა ჩრდილებს,
ჯერაც ყავისფერ მყიფე ბალახზე,
ვით ბებერ ფოთლებს, ნაწილსაც შენთვის,
იქ, ტყის სასრულთან - თუ მის მიჯნაზე,
თითქოს ყმაწვილთა ლაშქარი ქედს ხრის.
შენ შეგიძლია განაგრძო კვლავაც
ასე სიცოცხლე - სამარადისოდ,
- ჰო, ნოსტალგიით ივსებ აკლდამას,
რადგან ხმალივით გულში მას ისობ,
ჩემო ფერმკრთალო, ჩემო ძირფასო,
ეს არაფერს ცვლის. ნუთუ არ მიცნობ?
... ჰო, ვაღიარებ, მეც თითქმის, თითქოს
უჩინარი ვარ ახლა, თითქმის, ჰო...
როგორც ყოველი - სხვა დანარჩენი,
სინათლეს ვიღებ და ვფერადდები,
თუ ვიფერადებ ჩემს თავს გარედან.
მაგრამ, ჰო, მაგრამ, ისევ იმ ძველი
სინათლით, ისევ იგივე ნახატით.
პირველი ჩრდილნი იქ ირხევიან,
ნაცრისფრად ნაკრთობ ჩრდილთა სკოლაში,
ჯერ რომ არ ფლობენ სხვა სუბსტანციას.
ბავშვსაც (როგორც სიბნელის ხარისხს),
შიგნიდან შეცვლის (მძინარე პირში)
და ჭუჭყიანი აჩრდილი ბავშვის -
რომელსაც მოსავს უფერო ლაქა -
ფერ-უსასრულო (რითაც ჭრის კავშირს),
თითქოს უკვალოდ სადღაცა გაქრა:
თითქოს აფეთქდა სხვა ცხოვრებაში.






When fed into the crude, imaginary
machine we call the memory,
the brain's hard pictures
slide into the suggestive
waters of the counterfeit.
They come out glamorous and simplified,
even the violent ones,
even the ones that are snapshots of fear.
Maybe those costumed,
clung-to fragments are the first wedge
nostalgia drives into our dreaming.
Maybe our dreams are corrupted
right from the start: the weight
of apples in the blossoms overhead.
Even the two thin reddish dogs
nosing down the aisles of crippled trees,
digging in the weak shade
thrown by the first flowerers,
snuffle in the blackened leaves
for the scent of a dead year.
Childhood, first love, first loss of love--
the saying of their names
brings an ache to the teeth
like that of tears withheld.
What must happen now
is that the small funerals
celebrated in the left-behind life
for their black exotica, their high relief,
their candles and withered wreaths,
must be allowed to pass through
into the sleeping world,
there to be preserved and honored
in the fullness and color of their forms,
their past lives their coffins.
Goodbye then to all innocent surprise
at mortality's panache,
and goodbye to the children fallen
ahead of me into the slow whirlpool
I conceal within myself, my death,
into its snow-froth and the green-black
muscle of its persuasion.
The spirits of children
must look like the spirits of animals,
though in the adult human
the vacancy left by the child
probably darkens the surviving form.
The apples drop their blossom-shadows
onto the still-brown grass.
Old selves, this is partly for you,
there at the edge of the woods
like a troop of boy soldiers.
You can go on living with the blade
of nostalgia in your hearts forever,
my pale darlings. It changes nothing.
Don't you recognize me? I admit
I too am almost invisible now, almost.
Like everything else, I take on
light and color from outside myself,
but it is old light, old paint.
The first shadows are supple ones,
school of gray glimpses, insubstantial.
In children, the quality of darkness
changes inside the sleeping mouth,
and the ghost of child-grime--
that infinite smudge of no color--
blows off into the afterlife.