ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

ზაფხული თავის უკანასკნელ წუთებს ითვლიდა.…
შემოდგომას უხაროდა გასაშიშვლენელ ბაღებში …
ქარვისფერი დღეების აცახცახება.…
ქარები ფრთებს აშრიალებდნენ ვეება ჭადრებთან და ხმაურისგან დაღლილ სანაპიროს მზის წითელი ბურთი ყელში გასჩროდა. Oორ რკინის ძელსშუა გადებულ ძველ ფიცარზე მჯდომი ლამაზმანი ნერვიულად აწვალებდა ტელეფონს.
-კიდევ ერთხელ და მორჩა! Mმომწყინდა ასეთი ცხოვრება.! Aვადმყოფი დედის წამლები, ჩემი ძმის ვალები, კომუნალური გადასახადები, ღმერთო, ჩემო! Fფიქრობდა..…ვერცხლისფერი მერსედესიდან გადმოგორებულმა კაცმა-ბურთმა, ბურთივით დამრგვალებულმა, ხელი მკლავზე ჩასჭიდა და ტანზე უკისროდ დადგმულმა თავმა რიხრიხი ამოუშვა;
-აქ რომ არ მენახე, წითელი აგენთებოდა! ტელეფონი რატომ გათიშე? რა, უკეთესი პონტი ხომ არ გაგეჩითა? Aააა?
P გოგონას…პასუხი არ გაუცია. დუმდა. KKკაცი- ბურთი მანქანას ზღვის სანაპიროსკენ მიაქანებდა და წამდაუწუმ ინერწყვებოდა, გემრიელი ,,პურ-მარილის,, მოლოდინში.
Mმანქანა ხეებსშორის გაჩერდა. ზღვა ბობოქრობდა.. ვნება ეჯიბრებოდა თითქოს..
Kკაცს სისხლი აუდუღდა, …ბოლოს დაცხრა, დამშვიდდა….ისიც და ზღვაც..
Kკაცმა-ბურთმა  გოგონას ძუძუსკენ ხელი გასწია და ქაღალდის კუპიურა ჩასჩრა.
-თუ ჭკვიანად იქნები, ცოტასაც დაგიმატებ მომავალში! Kკბილებიდან გამოსცრა.
ტელეფონი აწკრიალდა. –ხუთ წუთში მანდა ვარ! უპასუხა კაცმა-ბურთმა.
Gგოგონა მხოლოდ გზამდე გაიყვანა.
-მეჩქარება, ვერ წაგიყვან! Mმოკლედ მოსჭრა.
Gგოგონამ თითქმის ერთი საათი იარა. რამდენიმე წამალი, პური და შაქარი ედო პარკში, როცა სახლში დაბრუნდა.
-სადა ხარ, ამდენი ხანი, მოიტა, თუ რამე გაქვს, მევალეები სახლში გვივარდებიან, ვერა ხედავ?
ხვალ შუქს გადაგვიჭრიან, ძლივს წარმოთქვა გოგომ. Mმერე მე რა ვქნა,  თქვენი დედაც!
-შვილო, შეეშვი, ცოდოა, რა ქნას, ლუღლუღებდა ავადმყოფი.…
სულ რამდენიმე წუთში ქუჩაში იყო.. გარბოდა,  ქვითინებდა დაAAგარბოდა.
ირგვლივ ლოკოკინებივით ირეოდა ხალხი, რუხი ნიჟარაწამოსხმული, ზურგზე ედოთ ნიჟარა და როცა ჩერდებოდნენ, მაშინ ძვრებოდნენ შიგ, სულ რამდენიმე წუთში ნიჟარების ქუჩაზე ადამიანები აღარც კი ჩანდნენ..
Gგოგონა გარბოდა და მძაფრად გრძნობდა სიმყრალის სუნს, ეს…სპერმის სუნი იყო.. ჰაერსაც კი მისი სუნი ჰქონდა.წვიმასაც, ღაწვებს რომ უსველებდა. ტალახსაც, რომელშიც უფრო და უფრო ეფლობოდა. ტანსაცმელსაც, რომელიც სხეულს უფარავდა.
…დედიშობილა დადგა ზღვასთან..ირგვლივ ყველაფერი ყარდა, მხოლოდ ზღვა იყო უსუნო, მლაშე..ამიტომაც სიღრმეში მიიწევდა.
-მაპატიე, დედა! M უფრო კარგად ვერ შევძელი ცხოვრება, უფალო, შენ მაპატიე სისუსტე, |ჩემი. მიმიღე! B
ბოლო სურვილი ზღვის ტალღასთან ერთად შთაინთქა..
Aარაფერი შეცვლილა ირგვლივ, შემოდგომა ძლიერდებოდა და ლოკოკინები დაბობღავდნენ ნიჟარების ქუჩაზე, უფრო ბრმა და ყრუ ლოკოკინები.…