ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

-რატომ?
-მე ბავშვობა არ მქონდა შესაბამისად არ მისწავლია რა იყო კარგი და რა ცუდი.როცა  დედასთან ერთად მდიდარ მაკაცებზე გამოდევნება დავიწყე ვფიქრობდი მხოლოდ ერთზე ,თუ ხვალ რითი მეარსება,ჩემი ფსიქოლოგია კი ასეთი არის და მყოფნის სინდისი ვთქვა,რომ მე არ ვიქნები დედა ,არ ვიქნები ცოლი და არ ვიქნები საყვარელი შენი.
-დარწმუნებული ხარ,რომ მე განსაკუთრებულს ველოდები?- ეს ,რომ ვკითხე ტირილის ხმა მესმოდა ბუნდოვნად,მაგრამ ვხვდებოდი თუ როგორ თვითგვემას განიცდიდა ყოველი პატარა რომანის შემდეგ.
-მამაკაცო მისმინე შენ ახალგაზრდა ხარ ,მართალია პატარა დონ ჟუანი,მაგრამ ჩამოყალიბდები და მოითხოვ ისეთ სიმშვიდეს რასაც მე ვერ მოგცემ. მე უკვე ვგრძმობ,რომ თავგადასავლები სისხლში მაქვს და ვერ გადავეჩვევი  და ჩვენ არ გვაქვს საარსებო მინიმუმი იმ დროს ,როცა ჯიბე გაბერილი მამაკაცები თავიანთი მეუღლეებით თატრში მიდიან ან საყიდლებზე.მაპატიე გთხოვ ასეთი ეგოიზმი,მინდა გითხრა,რომ ყველაზე წმინდა გამაჩნდი და იქნება ეს ბოლომდე.-დამშვიდობებაც ვერ მოვასწარი ტელეფონი გაითიშა.  იმ დღეს  ჩემი ნივთები ჩავალაგე და მშობლიურ გერმანიაში გავემგზავრე,სადაც ყოველთვის ჩემი უკმაყოფილო მშობლების სახეები მხვდებოდა და უფრო ვღელავდი. ტრირში მივდიოდი ,რომელიც უკიდურეს დასავლეთ ნაწილში არის ,უძველესი კულტურული ძეგლებით,ის უძველესი ქალაქია გერმანიის და ტრადიცულ სახლებს გუმბათოვანი დაბოლოვება ქვს. ცივი ქალაქია,ზოგადად ჩვენზეც ასეთი შთაბეჭდილება აქვთ ადამიანებს,მაგრამ მე ბევრმ მოგზაურობამ გამაკეთილშობილა.  გერმანული ტრადიციული ოჯახი მაქვს,ყოველ შაბათს ბიძაშვილები გვესტუმრებიან ხოლმე ,ორშაბათობით თეატრში მივდივართ. მოსაწყენი და ერთფეროვანი ცხოვრება ადამიანს აიძულებს ,რომ დატოვოს საკუთარი სამშობლოც კი ,ჩემს თავს მტრედს ვერ დავარქმევ,მაგრამ ბუდე კი უკვე 5 წელია დატოვებული მაქვს, მშობლებთან ელ.პოსტით და იშვიათადა ტელეფონით საუბარი მქონდა. შემოდგომა ჩემ გაყინულ ქალაქს უფრო მკაცრს და საინტერესოს ხდის,ადამიანებს ისევ ჰიტლერული გამოხედვა აქვთ ,მაშინაც კი ,როცა რძის ყიდვა სურთ . სასაცილო ის ფაქტი არის,რომ  მშობლებმა ვერ მიცნეს და 20 წუთი მომიწია იმის მტკიცება,რომ პრესტომირლი ვიყავი ,ბოლოს პასპორტი ვანახე და ჩემს საყვარელ დივანზეც მომიწია წამოკოტრიალება. მეკითხებოდნენ ბევრ რამეს,მაგრამ მე მხოლოდ მათ გარეგნობაზე მქონდა ყურადღება გამახვილებული. დედას ,რომელიც მუხის ხესავით ძლიერი იყო ,ცოტა ნაოჭებიც შევამჩნიე და მამა კი ისევ თავის სავარძელში იყო ,ავარიაში მოყვა 10 წლის წინათ. თავდაპირველად  ბედნიერი სახლი იყო ,საიდანაც ვაშლის კექსის სურნელი გამოდიოდა და  სტუმრების ხმაური,დრო და დრო ამ ტკივილმა და ფინანსურმა პრობლემებმა მეტი სივრცე გამოიწვია სახლში და ხალხის შემცირება ბოლოს კი ეს ისედაც ერთფეროვანი ცხოვრება უფრო გულისამრევი აღმოჩნდა. ალბათ არ დავტოვებდი დედას და მამას,რომ არა ძლიერი ხასიათი დედის ,სტაბილური სამსახური საფუნთუშეში და ახლო ნათესავების ხელშეწყობა,მაგრამ წასვლასაც ბევრი საუბარი და უკმაყოფილება მოჰყვა . მე ის პერიოდი მქონდა,როცა ადამიანები გზას ეძებენ და მის პოვნაში ზოგი იღუპება კიდეც,მაგრამ ჩემი რეალისტურ და ცოტა ოპტიმისტური მიდგომით ცხოვრებასთან ,შევძელი ფულის სესხება და  წასვლა,დანარჩენი კი თქვენც იცითრა როგორ მოხდა და მშობლებმა იციან ,როგორც რომელიღაც რსტორანში მზარეულად ვმუშაობდი. არა,რა თქმა უნდა უდავოდ ნიჭიერი ახალგაზრდა ვიყავი,მაგრამ ეს  პროფესია სულ ბოლოს რეზერვში მქონდა,ამაყი ხასიათი და სხვა შესაძლებლობების მაქსიმალურად გამოყენება სისხლის უკანასკნელ წვეთამდე შემეძლო. ცოტა გადავაჭარბე და მე არ ვყოფილვარ არასდროს კარგი ადამიანი,თუმცა არც ბოროტული ქმედებებით არ მომიშხამავს სხვისი ცხოვრება,პირიქით ყველა განშორების შემდეგ ქალების სანაცვლოდ მე მომდიოდა ცრემლები.