ახლა ბუშლატით ვიმოსები პიჯაკის ნაცვლად,
რადგან ციხეა, ციმბირი და აუტანელი
ყინვა სულშიც და კედლებზედაც გაუსაძლისი
არის ძვირფასო, ასეთია ჩემი ცხოვრება.

გწერ და წერილებს ბალიშის ქვეშ ისევ ვინახავ,
რომ სიკვდილის წინ დაგიტოვო გადასაკითხად,
ან ყოველ ღამით გესაუბრო ციხის ფანჯრიდან,
რომელიც ვიცი არასოდეს არ გაღებულა,
შემოგაპარო ჩემს საკანში თუნდაც დროებით,
და ნარზე დამჯდარს გაუთავებლად ყველაფერზე
გელაპარაკო...