დამშვიდდი პატარავ, დამალე ბრაზი.
არ დაგავიწყდეს ჩემი ხმის კოცნა.
მე მენატრება შენი თმა ნაზი,
თბილისურის" წინ სიკვდილის მოცდა.

შენც შეგებრალე,ამ მზერის მძევალს:
-იცოცხლოს, იყოს, რად უნდა მოკვდეს?...
მე მარადიულ ღიმილის მძებნელს
მელანქოლიის ცრემლები მეძებს.

არ ვიცი როგორ, მაგრამ გპირდები:
მე შეგაყვარებ წმინდა -მიყვარხარს!
მაგრამ  წმინდანი მე ვერ ვიქნები..
თუმცა ფიქრებში ცისკენ მიმყავხარ!