ისევ შენ მოგაკითხე აწყლიანებული თვალებით ,ჩემო სულის მხსნელო და დიდი დარდის  შემნახველო ფურცელო. მერამდენედ ვიგრძენი იმედგაცრუება,უპოვარის საპოვნელად დავდივარ უცხო ქალაქში,სადაც ეჭვის თვალით მიყურებენ. ვის არ ვაპატიე,ვის არ შევუნდე და მაინც ჩემზე იყარა ჯავრი ამ ცხოვრებამ. სად უნდა წავიდე ახლა,როცა გზა ორად იყოფა და ღმერთისგან ასე შორს ვარ.  კეთილი სურვილებით ვტოვებ ყველა მეგობარს და ნაცნობს,ყველაზე ძვირფასს ადამიანებს,რომელთა ნუგეშით წამიერი შვება ვიგრძენი მიწაზე. როგორ მინდოდა რაღაც ამაღლებულს გამსგავსებოდა ჩემი ცხოვრება,განურჩეველს დიადებისაგან და გამორჩეულს უსუსურთაგან. სულ ახლოს არის გაყინული ზამთარი,ყველას სახლში,რომ შედის და ბუხართან ხელებს ითბობს. თოვლივით თეთრი და ყინულივით მკვეთრი დარჩება ყველა მოგონება,რაც გონების კედლებზე არ შემშრალა.  სიკვდილიც რა ბანალური ჩემო მხსნელო,რომ არ ვიცი რომელ კედელს დავეჯახო,ყველგან სევდას შეჩვეული შემოდგომა და სიცივეზე  განაწყენებული თოვლი არის. მიხსენი...