მე კვლავ მარტო ვარ, მოგელი ისევ,
თვალის გუგები ამევსო სევდად,
მე ახლა ვფიქრობ:,, სადახარ ნეტავ?",
თუმცა ეშვება სინათლე  ბნელად...

დავდივარ ისევ, დავეძებ სანთელს,
უიმედობა მიჭირავს მიწის,
ვიცი რომ კვლავაც დავკარგავ ნათელს
და სიბნელეში მუსიკას შუქის...

ამაღამ ახლა დათვრება მთვარე,
დაიგვიანებს ღამის მეჯლისზე
და მარტოსული მდედრის ფიგურა
იცეკვებს ვალსის ნელ მუსიკაზე...

მე ავივსები ძლიერი ვნებით,
დატოტილ ვენებს ვაჩუქბ სივრცეს
შეშლილი გრძნობით.
დავიწყობ ხელებს...

მე შევაჩერებ სიცოცხლეს ირგვლივ,
ახლა დავკრიფავ ღამეში ცრემლებს,
უჩვეულოა იმედს რომ ვკარგავ,
ვიცი სინათლე მიწამლავს ჰაერს...