შენი ცრემლებით მოგვრილი ელდა
ალბათ მაშინვე სხვებმა იშვილეს.
და შენი მწვანე თვალების სევდა
ჰგავდა ბალახის წმინდა სიმშვიდეს.

და საუკუნო დაღი დატოვა
და საუკუნო დატოვა ფიქრი-
მძინარე მკერდის მუშტით დატორვა
და მაგ ტუჩების მოლურჯო ფითრი

ჩემში დაწვა და მამსხვრევს შიგნიდან
როგორც კალოში ოქროსფერ თავთავს
ასე შემოდის დილა შინდისფრად
მე ვრჩები შორი საკუთარ თავთან



…
შენი ცრემლებით მოგვრილი ელდა
ალბათ ღმერთებმა წამსვე იშვილეს.
თუმც შენი მწვანე თვალების სევდა
ჰგავდა ბალახის წმინდა სიმშვიდეს.