ჩემი ფიქრები გაყვნენ დინებას,
დარჩა უაზრო სიტყვების კონა,
რა გავაკეთო, ან რა მიშველის,
როცა უაზროდ რაღაცას ვბოდავ...
სრული აბსურდი, საშინელება,
გზა აღარ დამრჩა სავალი ვითომ,
შავი უფსკრულის კიდესთან ვდგავარ
და მელოდება უფსკრული თითქოს...
გზა დამეკარგა, სულ მარტო დავრჩი,
ვუყურებ შავი კუნჭულის ბოლოს,
ნაბიჯს ვერ ვადგამ, ვერც წინ, ვერც უკან,
უაზროდ ვდგავარ ჩემი გზის ბოლოს...