როგორც მინდორში ია,
როგორც ტაძარი მთაში,
შენ ჩემი გული გქვია,
შენი ლოცვა მჭირს ხმაში.

ღამის სიფხიზლე მტკივა,
აღარ მდის ცრემლი, არა!
ლამის სიცხეში მყინავს,
სხვა მე არ მინდა, არა.

შენს სურათს ვუცქერ შფოთვით,
შენს მოფერებას ვნატრობ,
უშენოდ გავხდი ლოთი,
არ მინდა ლოთობა, დავთმობ!

ღმერთო ვიცი რომ მხედავ,
რა დაგიშავე, რას მთხოვ?
ტკივილმა უკვე მხედნა,
მე ფუფუნებას არ გთხოვ!

მოდი, მომხედე ისევ,
ოღონდ ისეთი მზერით,
ტუჩს რომ გამიშრა სითხე,
მადლობა ვუთხრა ზევით.