მოდი უსაშველოდ, უხმოდ გავაფრინოთ,
მოვინატროთ ჩვენი თბილი გაზაფხული.
მარტის გაელვება ისევ უნაპირო,
თეთრად აფეთქებულ ტყემლებს სიო უვლის
ჩემი სახლის წინ და მორცხვი აპრილივით,
შენი ჩუმი მზერის მიყვარს შეფეთება.
როცა  გაბრწყინებულ თვალებს დაგკოცნი და
ქერა დალალებზე ქარი შეგეხება.
მოდი დავიბრუნოთ ჩვენი გაზაფხული,
გახსოვს ერთხელ მარტში როგორ შემოთოვა?
მინდა დავივიწყოთ ცივი ნოემბერი
უკან მოვიტოვოთ მკაცრი შემოდგომა.
ჩვენი სიყვარული ახლა აფეთქებულ
ტყემლის კვირტებს გავს და სიოს ჩემი სოფლის,
სადაც მამაჩემის სული ისევ მიხმობს
„ჩამო ზაალ ბიჭო, ნახე შენი სახლი.“