გომბორის ქედი ანათებს ალით.
ლამაზ არწივი გასწივის ღამით,
უცებ გამოჩნდა მრგვალ ციხის თავზე
ცეცხლის ალები – ნიშანი ომის.
ეს ნიშანია კახელი კაცის,
თათარი მოდის ურიცხვი ლაშქრით.
კაცი აგზავნეს, ქართლში აფრინეს,
ფშავ–ხევსურების ფეხ ისმის ჩქამი.
გლეხმა მიაგდო თოხი კუთხეში,
ხელში აიღო ხმალი ფხიანი.
ვაჟკაცს ამშვენებს ფარი და შუბი,
ცხენს კი ნალები ერთგული შრომის.
დაჰკრეს ნაღარას დაიწყო ომი,
ქართველთ მტრის სისხლით მოირწყა ველი.
    .  .  .
შავში მოსილი ქალი ატირდა,
ქმარი მოუკლეს, შვილი დაობლდა,
ეს ფასი არის ქვეყნის დიდების
მან ეს ხომ იცის? შვილს მისთვისა ზრდის,
რომ თავ გასწიროს მამულისათვის.