ლოთიანი ბაღდადურის ალიონს,
ესალმება სირაჯი და ურია,
იასამნით აფეთქებულ ქალაქში,
სიყვარულიც რარიგ საამურია.

ნარიყალაც როგორ გაბრწყინებულა,
მოინელა სპარსი, “ყრუ” და არაბი,
თბილისი ხომ ზღაპარია მთლიანად,
ეს ციხე კი, მისი ნაარაკარი.

რუსთაველზე ვისეირნებ დღე და ღამ,
მისი სუნთქვით გადავწყვიტე გათბობა,
ქართლის დედას მე შევუვსებ ფიალას,
მომენატრა მასთან ერთად დათრობა.

მთაწმინდიდან დაგილოცავ სამებას,
სიონიდან ანჩისხატის ხატობას,
ღვთისშობელის მადლი ყველას გეწიოთ,
სულს სიმშვიდედ ანგელოზთა გალობა.