– ბიჭია! ბიჭი!
გაისროლეს თოფები, ქვევრებს ფსკერი გამოუჩინეს. ბიჭი დაიბადა, მამის სიამაყე.
დედამ სამშობლოს სიყვარული აკვანშივე ასწავლა, მამამ – ვაჟკაცობა, მოძღვარმა – ღვთისმოშიშობა.
გაიზარდა. სარჩოს თავისი შრომით შოულობდა, თვითონაც ჯერდებოდა და გაჭირვებულებსაც უზიარებდა. ცოლი მოიყვანა, ხუთი შვილი გაუჩნდათ, სამი ბიჭი და ორი გოგო. შვილებიც ისეთივე გაზარდა, როგორიც თვითონ იყო.
დაბერდა. სიკვდილმა მოაკითხა, არ შეშინებია, მომღიმარმა დატოვა ეს ქვეყანა, ყველას გული დასწყვიტა.
რატომ შეხვდა სიკვდილს ასე?
იმიტომ, რომ ცხოვრება სწორად განვლო.
უფლისკენ მიმავალი გზა უბრალო, მაგრამ რთულია.