როგორც უცხო ფრინველი
ხელიდან გამეცალე,
ლურჯი ფრთების შრიალი
ვიწამე და ვეწამე.
ჟრუანტელად სისხლს უვლის
სურნელის მონატრება,
წამები  გაფლანგული
გაბნეულან კადრებად.
მე კი ვითომ რეჟისორს
ფირის შემრჩა ნაფლეთი.
ეპიზოდურ როლებში
სულის სიიაფეთი
ჩარჩენილი ფანტომი
გულს მირევს და მერე კი
უამრავ დროს ვანდომებ
იმ გულიდან წამოსულს
შევებრძოლო ფანტომებს.
სულ უბრალო რამისთვის,
სულ უბრალოდ ვეწამე,
მოდით ღვინო დამისხით
მივაღწიო  ზეცამდე.
და გიამბობთ ბალადებს
გარდასული დღეების.
ეჭვით გაფერადებულს
ჭრელი სანიშნეებით
ვით ვფურცლავდი წიგნივით
როცა სული მტკიოდა
დროს და დრო კი დიოდა,
დრო დროზე მინდობილი.
უცხო  ლურჯი ჩიტი კი
გაფრენილი წარსულში
უკვე არ დაბრუნდება,
თუმცა ტოვებს წარუშლელ
კვალს და სული გაცივდა.

იქნებ მაინც გეყოლოთ
როგორც კაცი კაცითა
რომ კვლავ ბევრჯერ გიამბოთ
ლურჯ ფრინველზე მითები
ვიდრე მელანქოლია
ისევ შემომიტევდეს.