ჩუმად გუგუნებს ქარი,
ესაუბრება ხეებს.
მეც სიყვარულით მხდალი,
გიწერ ძველებურ ლექსებს.

პატარა სტროფში ვაქსოვ,
იმ აუღწერელ სიტყვებს.
ტანადი იყავ მახსოვს,
მახსოვს გიდგავდი კერპებს.

ანგელოზები ჰგვანან,
იმ შენ ღვთაებრივ სახეს.
იმ შენ იდუმალ ღიმილს,
რომელიც ძალიან მაბნევს.

ჰგავხარ პოეტის მუზას,
და ამქვეყნიურ ქალღმერთს.
შენი თვალები გულში,
კვლავ დაანთებენ ლამპრებს.

ჩუმად ბობოქრობს ქარი,
ესაუბრება ღმერთებს.
მეც სიყვარულით მთვრალი,
კვლავ გავკივივარ ლექსებს.