* * *


ქუჩიდან რომ ბრუნდები სახლში, -
და ოჯახის წევრს,
თუ მარტო ხარ; ნივთებს,
შენს რთულ ცხოვრებას, ყოფას
შეუყვირებ, შეედავები, -
მაშინ ყოველთვის გრძნობ, რომ ოთახის
ერთი კუთხიდან
გამოგყურებს შენი ბავშვობა
და ყურებზე იფარებს ხელებს.



* * *


მარტოობაც ხომ ალბათ ის არის,
როცა სულ ყველას,
საკუთარ თავსაც
ცნობ მხოლოდ მხრებით,
ზურგის კონტურით.



* * *


არ გამოდგა ცხოვრება ისე
კარგი, ან ცუდი, -
ღირდეს, არ წერო.

როცა მშვიდად ხარ, მაშინაც კი,
მოულოდნელად,
შენს სულში,
როგორც სამრეკლოზე,
აირბენს ვიღაც
და ზარებს რეკს
გულისწამღებად.



ემიგრაცია

/Maia Oschmann/

ჩვენ არ ვგავართ გადამფრენ ჩიტებს,
დაბრუნებამდე
რომ ვერ გრძნობენ,
მათ მშობლიურ სახლში რა ხდება.

ჩვენ თუ მივდივართ,
ზურგის კი არა,
წინქარის დროს მივემგზავრებით.

საერთო კი, - იმედი მიგვაქვს,
იმედი უკან დაბრუნების,
რადგან სამშობლო
იქ არის,
სადაც კარგად ვიცით,
გაზაფხულობით,
მიწის სიღრმიდან
ვისი გვამები
გვაწვდიან ხოლმე
მინდვრის ყვავილებს.



* * *


თვალებს თუ ვხრიდი,
არ ნიშნავს, რომ მარტო გტოვებდი,
ან ვერ ვგრძნობდი შენს სიახლოვეს.
მაშინ, უბრალოდ, ვიცოდი, რომ
გული გხედავდა.