''მე მენატრება შენი ნაზი ხმა. გრძელი თითების ნელ-ნელა დაწყობა კლავიშებზე და  შოპენის ''წვიმის წვეთების'' წკაპუნი ,ისე თითქოს ჩვეულ სიმყუდროვეს არ  არღვევდეს.  ცოცხით გაგდებული კატასავით დავდივარ გზებზე,სადაც განმარტოება არ არსებობს და ყველას  შორ სივრცეში მიუპყრია თვალები.    იდეალური  იყო ჩემი ცხოვრება შენთან ერთად(არ ვამეტებ) და მკვდარ ირემს დასეული  მწერებივით სუნიანი გახდა  ყოფნა არყოფნა. არა ,ვცდები იქნებ,მაგრამ შენ აქ არ ხარ,იქნებ არც სხვაგან ხარ ,სადაც უნდა იყო.  ნეტავ ღმერთთან თუ ხარ,მეც მანდ მომახვედრონ. მეგობარი შევიძინე  (არ ვიცი ,რატომ გწერ,მე ხო არ ვიცი ცოცხალი ხარ თუ ნაღმებმა დაგლიჯეს შენი ვარდივით რბილი სხეული)საოცარი  ვინმე არის. ხატავს,წერს,უკრავს  . ამიტომ ხშირად მომყავ სახლში,რომ შენ შენახებ  კლავიშებს ,ისიც შეეხოს და სულის დატოვებული ნაწილი მე გადმომცეს.  მე ნორმალური ასეთი ვარ,ხოლო როცა ჩუმად ვარ,მხოლოდ მაშინ ვგრძნობ არა -ნორმალურად ყოფას. გთხოვ ერთი სიტყვა მაინც დამიბრუნე,რომ ცოცხალს გწერ და არა მკვდარს.  წერილში ვახვევ  ჩემ ხელსახოცს,რომელზეც ჩემი ტუჩები ამჩნია. შენ-ეს ის სიტყვაა,რომელიც ჩემთვის ყოველი წამის  საყოფად არსებული ჟანგბადია და გამწარებულ სულს ცოტათი მიამებს.  არის გზა არის ნელი თამაში და შენ მიდიხარ მარტო, სულ მარტო...