ვიწექი და ვფიქრობდი, რომ უნდა გავიქცე. აქ გაჩერება უკვე შეუძლებელია. მგონი ციხის საკანი ბევრად უფრო კომფორტულია და არც ასეთი საშინელი სუნით არ არის გაჟღენთილი. ჩემი თავი ლაბორატორიის ვირთხა მგონია, ათასგვარ ცდებს, რომ უტარებენ. წერას კი არა ფიქრსაც არ გაცლიან აქ, ექთანი შემოვიდა.
-აბა, როგორ არიან საყვარელი პაციენტები? -გვიღიმის და ვგრძნობ, ერთი სული აქვს ის რაღაც სითხე შეგვიშხაპუნოს და დაგვტოვოს ჩვენ ჯოჯოხეთში მარტონი.
-ექთანო. აქეთ მოდით, იცით მთელი ღამე ვერ დავიძინე. იქნებ რამე წამალი მომცეთ. -თხოვს ბაბუა ანდრეა და ქალის ახალგაზრდა ხელი გულთან მიაქვს.
-გესმით როგორ ფეთქავს? იქნებ ისეთი წამალი მოგეცათ, რომ ერთი ღამით კი არა სამუდამოდ დამაძინოს. მეტად გადაღლილი ვარ უკვე.
-რას ამბობთ ბატონო ანდრე.. საძილე აბებს გიშოვით. სიკვდილზე კი არც იფიქროთ.
ექთანმა ყველას ჩამოგვიარა, შეგვიშხაპუნა სითხე და გავიდა. ბაბუა ანდრეს გავხედე და  გამახსენდა, რომ ამბობენ მოხუცები პატარა ბავშვებს გვანანო. დღეს ამაში დავრწმუნდი. ის გავდა პატარა, გაბუტულ ბავშვს, რომელიც ძალიან დაიღალა თამაშით და ეძინება, მაგრამ ძილშიც გააგრძელებს თამაშს, უსასრულოდ..
წამალმა კვლავაც გაიმარჯვა ჩემს ორგანიზმზე და ჩამძინებია. ახალ გაღვიძებულზე ყოველთვის საშინლად მტკივა თავი, ყავის დალევის საშუალებას კი არ მაძლევენ, მაგრამ ჩვენი მზარეული, ქალბატონი ლილე ზოგჯერ მეტად კეთილია და ჩუმად მასმევს ჩემ სანატრელ შავ წყალს. ის ასე უწოდებს ყავას, მე კი წლებია უკვე სიცოცხლის ელექსირი დავარქვი.
-სალამი ქალბატონო ლილე. -ვუღიმი და ველოდები საპასუხოდ ყავას, თორემ ღიმილი აქ ისეა, ჩემ ბავშვობაში, სოფლის შარაზე ყველა შემხვედრს რომ ესალმებოდი. დიახ, აქ ყველა იღიმის. ოღონდ არავინ გულწრფელად.
-ოჰ! ეს ვინ მოსულა. მოგცეს უფლება სიარულის თუ ისევ გამოიპარე?
-თუ... ყავას დამალევინებ?
-ასეც ვიცოდი. კი, ოღონდ არავინ დაგინახოს და კიდევ ჭიქა დააბრუნე.
  კიდევ რაღაცას ამბობდა, მაგრამ აღარ მომისმენია. ჩემი სამალავისკენ მივდიოდი, რომელიც პირველ სართულზეა, კიბის ქვეშ. ვზივარ ხოლმე იქ, მივირთმევ შავ წყალს და ვიხსენებ ძველ დროს. ამ ბოლო დროს კი, სულ ბავშვობა მახსენდება და ყველაფერს იმ დროსთან ვაკავშირებ. ალბათ ოჯახი მომენატრა. დღეს ხუთშაბათია, კვირას კი დედა მოვა. ჩემი მთელი ოჯახი.
სამალავიდან გამოვძვერი და პალატაში დავბრუნდი. აქ სივიწროვეა და ყველა ერთად ვართ. ქალი, კაცი, ბავშვი და კატა, ჩვენი პალატის ერთადერთი ჯანმრთელი წევრი და ყველაზე მოუსვენარიც. ის ერთ ბიჭს ეკუთვნოდა, რომელიც ერთი კვირის წინ გარდაიცვალა. ყველას ძალიან გვეწყინა ეს ამბავი, განსაკუთრებით მის კატას, ემის. აღარც კი თამაშობს, ძირათადად ზის ფანჯარაზე და თავისი ყოფილი პატრონის ლოგინს გაჰყურებს, რომელზეც ახლა ქალბატონი ჟოზეფინა წევს. სინამდვილეში მას მარინა ჰქვია, მაგრამ ყველას ეუბნება, რომ ფრანგია და მისი სახელია ჟოზეფინა. ზოგჯერ ბაბუა ანდრეს გაეპრანჭება ხოლმე და იქ კი გულწრფელ სიცილს ვეღარავინ იკავებს, ემიც კი წამოხტება და სანახაობას ელოდება.
-ბატონო ანდრე, ვფიქრობ ჩვენ გავუგებთ ერთმანეთს რას იტყვით? -ჟოზე თვალს უკრავს და ისე უღიმის ახალგაზრდები, რომ იყვნენ მათში მართლაც ვნება და სიყვარული აფეთქდებოდა.
-ღმერთო, რას გამომიგზავნე ეს შეშლილი ბებრუხანა! -ჩურჩულებს ბაბუა და ხელზე კოცნის თავის თაყვანისმცემელ ქალბატონს, შემდეგ კი ვსხდებით და ნარდს ვთამაშობთ.
  -დღეს განსკუთრებით მოწყენილი ხარ, მოხდა რამე?
-არა ბაბუა, არაფერი. უბრალოდ გარეთ მინდა, ამ კედლებიდან შორს. სადაც ხალხია,  ჯანმრთელები, ბედნიერები. სადაც ცხოვრებაა და მოძრაობა. ჩვენ კი აქ მოსიარულე გვამები ვართ, თავი მუმია მგონია ამ საზიზღარ, წამლის სუნით გაჟღენთილ შენობაში. -ამ ყველაფერს ისეთი ემოციით და ბრაზით ვამბობდი, არც კი დავფიქრებულვარ, რომ ჩემ ავადმყოფ მოხუცს გულს ვატკენდი. მეც ავად ვარ და ყველა აქ მყოფი. მე კი რა ზიზღით მოვიხსენიე ისინი. ტუჩზე ვიკბინე და თავი დავხარე.
-მე შეიძლება ერთი ავადმყოფი მოხუცი ვარ და მეტი არაფერი, მაგრამ ოდესღაც შენხელა ვიყავი. მეც მინდოდა მოძრაობა ამ ქაოსურ ცხოვრებაში და იცი რა მოხდა ბოლოს? მე დავიკარგე. დიახ, დავიკარგე რადგან ჯანმრთელ, ბედნიერ ადამიანებთან ერთად დროის ფლანგვა მოძრაობა მეგონა. მეგობრობის ფასი კი იცი სად გავიგე? აი აქ, ამ საზიზღარ, წამლის სუნით გაჟღენთილ შენობაში და ეს მოსიარულე გვამები ჩემი მეგობრები არიან. რადგან მაშინ, როდესაც ჩემი შვილები აღარ მოდიოდნენ აქ, მე ისინი მიყოფდნენ თავიანთ საჭმელს. როდესაც ღამით უძილობა მაწუხებს, შენც ჩემთან ერთად ათენებ მას და ერთი ჭერი გვიცავს წვიმისგან. ახლა კი წავალ, ცოტას დავისვენებ.
ანდრე თავისი ლოგინისკენ წავიდა, მეც დავწექი და დაძინება ვცადე, მაგრამ ვერ შევძელი. სირცხვილი მწვავდა, რომ ასე ვატკინე გული. პალატიდან გავიპარე და დარაჯის ოთახიდან სიგარეტი მოვიპარე. ვიჯექი შენობის სხვენში, ვეწეოდი და ვგრძნობდი, რომ მეპარებოდა დრო და მე მისი შეჩერება არ შემეძლო. ან იქნებ შემეძლო?