ეს სამართალი სად ვეძებო? ქვეყნად არ არის,
მკვდარს დასცინიან, ქელეხის სუფრაც ღრეობასა ჰგავს,
კაცსაც, რომელიც ქვეყანაზე ეძებს სამართალს,
თავისი ხალხი მას გაჰყიდის, ცეცხლს შეუკეთებს.

თვით სიყვარული აღარ არის ისეთი გრძნობა,
როგორსაც შოთა აღმერთებდა თავის შედევრში,
-"პირველად როდის შეგიყვარდა?"- იკითხავს კაცი,
ეს სიყვარული განა არის მრავალჯერადი?!
არც მეგობრობა აღარ არის ისეთი ძმობა,
როგორიც ლეომ აღგვიწერა ჰაკი აძბაში.
მოყმის გულისთვის აღარავინ აიღებს ფარ-ხმალს,
ვაჟკაცობასაც ფასი აქვს  მხოლოდ ნაწარმოებში,
თუ რეალურად გამოჩნდა ვინმე -  ხალხი დასცინის:
-რა დროს ეგ არის, ოცდდამეერთე საუკუნეში?

დღეს მონასტერსაც მისთვის მივალთ, მერე დავლიოთ,
-"მოდი ავიდეთ მამკოდასა, სანთელი ვანთოთ,
და თან წავიღოთ რქაწითელის ღვინო კახური,
ზედ დავაყოლოთ მწვად-ხინკალი ჯერ არ ნახული."

ჩვენ წინაპრების სულის მხოლოდ გადმინაშთნი ვართ,
თუ არ ვემსგავსეთ, მითხარ, მაშინ რისთვის ვვარგივართ?!
ხელთ რისთვის ვიღებთ "უქარქაშო ხმლებს", რად ვკითხულობთ?
თუ ჩვენ ქარაში გავუკეთეთ მათ, თან უვადოთ*

მკითხველი მეტყვის - შენ განა ვინ ხარ? რომ ჩვენს ცოდვებზე თითებსა იშვერ?
მე ვუპასუხებ, რომ არავინ ვარ და ამ სტრიქონებს ჩემს თავზედაც ვწერ.
ჩათრეული ვარ ცოდვის მორევში, სული მომიკლეს იქ - წიწამურთან.
მაგრამ ამოსვლა მწადია მარად, გზა უნდა ვნახოთ, წავრსდგეთ უფალთან.

უვადოთ - ანუ ვადის გარეშე, სამუდამოთ.