უკვე ოცნებაში მეცილება

თმაში შემოჭრილი

ოქტომბერი,

(თუმცა მწარედ, მაგრამ)

მეცინება.

აფერადებული ოქროსფერად,

როცა შემოდგომა მარცვლავს

ქარვას,

სავსეს უკვდავების

ერთი წვეთით,

დარდსაც ალბათ ღვინო

გააქარვებს,

(თუმცა არ ვიდარდო

გადაწყვიტე

დღეს და გავიხსენო დრო მზიანი).

იქნებ უკვდავებას,

იქნებ უკვდავებას,

იქნებ უკვდავებას

ვეზიარო...